GOUD en bedrog | NL

In de tabel van Mendelejev, die de elementen rangschikt volgens hun atoomnummer, is goud 79 met symbool Au. Het atoomnummer is aantal protonen die zich in de kernbevinden, dus ook zijn gewicht. Zo is waterstof met atoomnummer 1 het lichtste en oganesson het zwaarste met 118.
 
Goud laat zich gemakkelijk bewerken, hameren of uitrekken, zo zal men van één gram goud een draad kunnen trekken van 66 km! Men kan bladgoud maken van 0,1 micron, ongeveer duizend keer dunner dan een vel printpapier van 80 gram. Wetenschappers zijn zelf erin geslaagd om een dikte te maken van 2 atomen of 0,47 nanometer (1 nanometer is 0,000001 millimeter). Maar goud is te “mals” om er sierraden van te maken, behalve sommige sierraden uit het Verre Oosten (hangers). Indien men zuiver gouden ringen zou maken, zullen zij zich snel misvormen en de gezette edelstenen verliezen. Hiervoor gaat de juwelier goud mengen met andere metalen zoals zilver, koper, platina, enz. Het geeft ook de mogelijkheid om verschillende kleuren en tinten te maken; geel, roos, wit, grijs, enz.
 
In de industrie-elektronica is goud een uitstekend element, door zijn licht reflectie, zeer goede geleider van elektriciteit en warmte.
 
Lood met atoomnummer 82 en is wel zwaarder dan goud, maar in eenzelfde volume zal goud bijna dubbel zo zwaar wegen. Dit komt door dat de atomen van goud dichter gestapeld zijn dan die van lood, minder ruimte tussen atomen. Hierdoor zal men “nep staven” goud gemakkelijk kunnen herkennen, door het soortelijk gewicht te meten, zonder deze staven te moeten doorboren of zagen. Ook nepjuwelen opgevuld met lood kunnen met deze methode uitgehaald worden (zie foto van een automatische hydrostatische weegschaal).
 
Andere vervalsingen zijn volgens Jan Longeval in “Heavy Metal” nog erger. In de markt van het edelmetaal geldt hetzelfde principe als in de financiële markten: caveat emptor (koper, kijk uit). Er is bedrog, net als in elke andere sector. De marges op numismatische munten zijn exorbitant hoog.
 
Sommige malafide handelaars verkopen aan naïeve beleggers munten zonder noemenswaardige waarde tegen gekke prijzen, liegen over het goudgehalte of verkopen namaakmunten die iets kleiner zijn dan de officiële versie. Het grootste risico is bullion (edelmetaal) dat geen of bijna geen goud bevat. Gesofisticeerde oplichters verwerken wolfram (met atoomnummer 74, beter bekend als tungsten), een metaal dat bijna net zoveel weegt als goud en bijna net dezelfde dichtheid heeft, in gouden munten en staafjes, “gold plating” genoemd (plaqué or). Experts maken een echografie, of een XRF (zie vorig artikel) van gouden munten en staafjes om uit te dokteren of ze bezwangerd zijn met tungsten, maar de enige echt zekere methode, voor wie niet over labo-apparatuur beschikt, gaatjes boren en met het oog vaststellen hoe de binnenkant eruitziet, maar het is destructief. Piraten gebruikten vroeger een analoge destructieve methode door in gouden munten te bijten, een traditie die wordt voortgezet door olympisch kampioenen die vrolijk hun perfecte witte tanden in hun medailles zetten. Vroeger werd om goud na te maken geen tungsten (dat veel harder is dan goud) gebruikt maar lood, en dat is nog zachter dan goud; de piraten hoopten dus wel degelijk dat ze hun tanden in het goud zouden kunnen zetten als expertise. De hedendaagse olympische “gouden” medailles bevatten trouwens minstens 92,5%... zilver. Het olympisch reglement voorziet weliswaar dat de gouden medailles verguld moeten zijn met minstens 6 gram goud. Het Internationaal Olympisch Comité maakt zich dan ook schuldig aan gold plating!