Turkoois uit China | NL

Naast zijn esthetische en economische waarde heeft turkoois ook een diepgaande spirituele betekenis in de Chinese cultuur. Het wordt vaak beschouwd als een steen van bescherming, die negatieve energieën afschrikt en de drager stabiliteit en evenwicht biedt. In de traditionele Chinese geneeskunde wordt turkoois soms gebruikt om emotionele en fysieke kwalen te verlichten.
 
In de Tibetanen cultuur wordt turkoois vaak gebruikt in gebedssieraden, waarbij het wordt beschouwd als een heilige steen die de verbinding met het spirituele bevordert. Het wordt vaak gezien als een symbool van wijsheid, moed en mededogen.
 
Turkoois uit China is meer dan alleen een edelsteen; het is een symbool van rijkdom, spiritualiteit en culturele geschiedenis. Van zijn oorsprong in de bergen van Xinjiang tot zijn plaats in de moderne mode, turkoois blijft een fascinerend onderwerp voor verzamelaars, kunstenaars en spirituele zoekers. Met zijn unieke kleuren en rijke geschiedenis, blijft turkoois een tijdloze edelsteen die generaties blijft inspireren. De voortdurende waardering en herontdekking van deze prachtige steen onderstrepen de blijvende invloed van cultuur en traditie in de wereld van edelstenen.
 
Verhaal van de zaagbladen
Gem importeur Vajda uit de VS ging enkele decennia geleden naar China en was verwonderd dat veel turkoois werd weg gegooid. Het idee was om zaagbladen te sparen. Toen edelsteenimporteur Peter Vajda uit Albuquerque, New Mexico, bijna dertig jaar geleden voor het eerst naar de provincie Hubei in Midden-China ging om dit mineraal te kopen, werd hem alleen bleke, poreuze stenen aangeboden. Vastbesloten om te concluderen dat Chinees turkoois waardeloos was voor sieraden, toevallig vroeg Vajda of er meer van was dan wat hem werd getoond. Daarop werd Vajda naar een schroothoop met turquoise keien gebracht, waarvan vele met spectaculaire “spinnenwebpatronen” en diepgroenblauwe kleuren waren. Gevraagd waarom ze hun beste spullen naar de schroothoop stuurden, antwoordden de Chinese slijpers dat ze de opdracht hadden gekregen om hun gereedschap te sparen, wat betekende dat ze zich moesten beperken tot het bewerken met alleen het allerzachtste, minst hoogwaardige materiaal. Vajda moest uitleggen dat de waarde van het verspilde turkoois veel groter was dan die van de zaagbladen die bewaard bleven. De les was duidelijk. Maar wat zou er gebeurd zou zijn als Vajda niet naar die afdankertjes had gekeken. Zou China nog steeds in waardeloze turkoois handelen? Zoals het er nu voorstaat, is de reputatie van het land als turkooisproducent net zo goed als die van Amerika en kan het die van Iran evenaren.
 
Desalniettemin, zoals het verhaal van de zaagbladen laat zien, heeft China de gewoonte om zich niet altijd op het beste been te zetten als het gaat om de marketing van edelstenen. Turkoois is daarop geen uitzondering. Toen het land ongeveer vijftig jaar geleden begon met de verkoop van deze edelsteen aan het Westen, hanteerde het dezelfde aanpak als voor zijn gekweekte zoetwaterparels. Het overspoelde de markt. "China heeft een productgedreven economie". "Het land begint het concept van marketing pas later te begrijpen." Maar omdat de grote heropleving van Indiaanse en Zuidwestelijke sieraden nog in de kinderschoenen stond, was de markt er nog niet klaar voor om de overvloed te absorberen. In een mum van tijd daalden de toch al lage wereldprijzen voor turkoois nog veel verder. Toen zouden juweliers daardoor zelden meer dan $ 1 per karaat moeten betalen voor cabochons van fijne kwaliteit turkoois. Eind jaren 80 kostten vergelijkbare stenen echter bijna $ 3 per karaat (waardoor ze toen al spotgoedkoop waren). Vanuit koopoogpunt verdiende turkoois serieuze heroverweging.