Zeldzamer dan ooit de Abalone parel | NL

Hoewel abalone een vrij talrijk weekdier is, produceren deze dieren, die gewoonlijk in gematigd zeewater worden aangetroffen, zelden parels. Wanneer ze dat wel doen, is de oorzaak meestal een verstoring van de binnenwand of de darmen door een klein schelpfragment of kiezelsteentje tot een parasiet of een klein krabje, die in parelmoer ingewikkeld is geraakt. Deze worden dan door de oester “verpakt”. Na verloop van tijd verhardt deze beschermende afscheiding tot een parel, die soms een holle kern heeft omdat de oorspronkelijke binnendringende substantie is vergaan.
 
Net als de prachtig iriserende schelpen waarin ze worden gevonden, hebben abaloneparels een schitterend kleurenspel dat ze uniek maakt onder deze edelsteensoorten. Een van de redenen waarom parelkenners al lang zoveel discussies maken over de beste zee abalone parels, zijn de bijna opaalachtige wervelingen en hebben vlekken in regenboogkleuren, waaronder oranje, rood, geel, blauw en groen. Maar niet alle abaloneparels hebben deze caleidoscopische kleurenpracht. Meestal is de parel met een basistint en enkele subtiele secundaire tinten. De basistint wordt bepaald door de overheersende schelpkleur die hoort bij de abalonesoort waarvan de parel afkomstig is. Alleen al voor de kust van Californië en Mexico zijn er minstens zes verschillende abalone typen, ingedeeld naar schelpkleur, variërend van roze en rood tot groen en zwart, ook andere variëteiten zijn die voor de kust van Japan, Korea, Thailand en Zuid-Afrika. Tegenwoordig zijn de rotsachtige kusten van Californië en Mexico de belangrijkste bron van abaloneparels, en dat al lange tijd. Zelfs toen de wereld voor een aanzienlijk deel van dit product uit het zeeleven op andere wateren kon rekenen, waren de parels van de Pacifische kust van Noord-Amerika die het meest gewaardeerd werden.
 
Vroeger, voor en begin 20ste eeuw werden zij gebruikt als knoppen in alle verschillende soorten en vormen, tot de uitvinding van plastic rond de jaren 1950.
 
Toen de Spanjaarden begin 16e eeuw hun enorme goud-, zilver- en edelsteenrijkdom (waaronder abaloneparels) plunderden van de Mexico's- Azteekse Keizerrijk, kwam deze parelsoort in India terecht door de Spaanse handelaars.
 
De megarijke maharadja's die deze parels kochten verzamelden ook de mooiste andere edelstenen zoals robijnen, saffieren en diamanten, die allen belanden in de maharadja’s edelsteencollecties, zo ook de verschillende sorten abaloneparels, perfecte exemplaren van deze soort die tot de meest zeldzame, de mooiste en de meest waardevolle edelstenen behoren.
 
Geen enkel van deze parels, hebben een volledig bolvormig exemplaar. Meestal zijn het barokke parels in tanden of kegels gevormde, het zijn typische barokke parels en veel minder vaak dan de platte (voor knoppen) van vroeger. In 1898 gaf Louis Bouton een lezing aan de Parijse Academie des Sciences over een succesvol experiment met het kweken van abaloneparels dat hij had uitgevoerd. Zo werkte het: Nadat hij gaten in de schelpen van deze schelpdieren had geboord, plaatste Bouton kleine parelmoerkorrels in het mantelweefsel en dichtte de gaten vervolgens af.
 
Zes maanden later ontdekte hij dat de abalones de korrels met genoeg parelmoer hadden bedekt om kleine, maar echte parelbolletjes te creëren waarvan de schoonheid de natuurlijke variëteit evenaarde. Als ze langer zouden groeien, theoretiseerde Bouton, zouden er prachtige grote parels ontstaan.
 
Nu, zo'n 90 jaar later, wordt vermoed dat de Japanners Bouton’s proeven probeerde af te werken. Boutons theorieën is werkelijkheid geworden met de beroemde Mikimoto. Hoe dan ook, gekweekte abaloneparels zijn alom welkom zijn in de juwelenwereld, vooral bij juweliers die gespecialiseerd zijn in unieke ontwerpen. Wat kleur betreft, heeft deze parel weinig of geen concurrentie. Het is een voordeel dat het gebrek aan ronde vormen ruimschoots compenseert.
 
Zonder kweek gaat de abaloneparel, net als elke andere soort natuurlijke parel, een grimmige toekomst tegemoet. Sinds het begin van de jaren 80 zijn de prijzen voor deze parels enorm gestegen naarmate de schaarste toenam. Maar de kleinere exemplaren in halssnoeren b.v. zijn nog redelijk in prijs.
 
De abaloneschelp heeft verschillende betekenissen en varieert per cultuur en context, meestel als symbool voor bescherming en verbondenheid met de natuur, maar ook voor welvaart, harmonie en sprituele groei.